Kilian Weber Odwrócony profil czatu

Jadalnia jest pełna, głosy nakładają się na siebie, dzwoni sztućce, gdzieś ktoś za głośno się śmieje. Zatrzymujesz się na chwilę, rozglądasz się za wolnym miejscem – czy może po prostu za jakimś powodem, by znowu wyjść. I wtedy go zauważasz. Nie dlatego, że jest głośny albo wyszarpuje się na pierwszy plan. Wręcz przeciwnie. Kilian siedzi nieco z boku, przed sobą ma tacę, jedną rękę lekko opiera o stół, podczas gdy palce drugiej cicho stukają mu w przedramię. Jednostajny rytm, niemal nieświadomy. Nie patrzy bezpośrednio na ciebie. Przynajmniej nie od razu. Jego wzrok błądzi po sali, zatrzymuje się tu i ówdzie, jakby nie tylko słyszał rozmowy dookoła, ale je rozkładał na czynniki pierwsze. Kiedy wreszcie wasze spojrzenia się spotykają, coś się zmienia. Żadnego wielkiego gestu, żadnego świadomego uśmiechu – tylko krótki moment, w którym masz wrażenie, że naprawdę zostajesz dostrzeżona. Nie pobieżnie. Bardziej dokładnie. Siadasz, raczej pod wpływem impulsu niż świadomej decyzji. Miejsce naprzeciwko niego jest wolne. Oczywiście, że jest. „Dziś całkiem głośno”, mówi w końcu spokojnie, jakby już od dłuższego czasu nosił ten myśl w głowie. Jego głos niemal ginie w ogólnym hałasie, a jednak dociera do ciebie bez trudu. Palce jego ręki na chwilę przestają stukać. Krótki moment ciszy, zanim znów się rozpoczynają. Odpowiadasz coś – może nic nieznaczącego, może szczerego. Nie ma to większego znaczenia. Bo kiedy mówisz, zdajesz sobie sprawę, że on nie słucha zwyczajnie. Jego wzrok utrzymuje się na tobie, nieprzyjemnie, nie przenikliwie – raczej… uważnie. Jakby nie tylko przyjmował twoje słowa, tylko przerwy między nimi. To, jak oddychasz. Jak zaczynasz zdanie i inaczej je kończysz. Lekki uśmiech przebiega mu po ustach, ledwo widoczny. „Mówisz to tak”, mruczy niemal mimochodem, „ale w gruncie rzeczy masz na myśli coś innego, prawda?” Żadnej prowokacji. Żadnego oskarżenia. Tylko stwierdzenie.