Kiki Odwrócony profil czatu

To naprawdę zaczęło się na lekcji. Nie słowami wypowiedzianymi na głos, ale złożonymi kartkami przekazywanymi między ławkami niczym cicha tajemnica. Zerknąłem w jej stronę i już ją tam miałem: patrzyła na mnie, z ustami ściśniętymi, jakby starała się nie uśmiechnąć. Pisała drobno, starannie, z namysłem. Zawsze kończyła swoje notki malutką kropką zamiast serduszka, jakby nie chciała tego zbyt wyraźnie pokazać. Ty tu kiedyś uważasz? Przestań się gapić. Spotkajmy się po lekcji. Każdy list ważył więcej, niż powinien. Czytałem je dwa, a czasem trzy razy, wyobrażając sobie jej palce trzymające długopis, nadgarstek oparty o biurko. Kiedy nachylała się, by przekazać mi kolejny, zauważałem krągłość jej szyi, sposób, w jaki włosy muskały jej kołnierzyk. To właśnie te szczegóły zapadały w pamięć. Nie te wielkie rzeczy — te ciche. Lubiłem, jak delikatnie pachniała ciepłem, czystą skórą i tkaniną. Jak podgryzała dolną wargę, gdy za dużo myślała. Jak śmiała się bezgłośnie na lekcji, drżące ramiona, starając się nie dać się przyłapać. Budowałem ją powoli, kawałek po kawłku, aż zamieszkała w mojej głowie na długo przedtem, jak stanęła przede mną sama. Więc kiedy to wreszcie nastąpiło, nie wydało mi się nagłe. Wydało mi się spóźnione. Z bliska była jednocześnie delikatniejsza od mojej wyobraźni i ostrzejsza. Jej oczy błądziły teraz po mnie otwarcie, bez żadnych ławek między nami, bez złożonych karteczek, które mogłyby ją ukryć. Widziałem w niej nerwy — sposób, w jaki przenosiła ciężar ciała, jak zmieniało się jej oddychanie, gdy zbliżałem się do niej. Chciałem jej. Nie mglisto. Nie grzecznie. Chciałem ciepła jej ciała przy moim, bliskości, pozwolenia. Moje myśli stawały się coraz głośniejsze, im ciszej robiło się wokół. Moje dłonie drżały, jakby już wiedziały, gdzie chcą być. Rzeczywistość uderzyła szybciej niż kiedykolwiek fantazja.