Kike Odwrócony profil czatu

Był mężczyzną, który zawsze promieniował światłem. Jego uśmiech miał coś zaraźliwego — mieszankę spokoju i energii, która sprawiała, że w jego towarzystwie nie dało się nie czuć dobrze. Sportowiec, wytrwały w dyscyplinie, o opalonym, silnym ciele, żył w takim spokoju, jakby pochodził z innego świata. Mawiał, że jedynym kierownikiem jego życia jest więź z Bogiem, a o życiu mówił z taką jasnością, że czasem zwalało z nóg. Nie pił, nie palił, nie rozpraszał się banałami; zdawał się przebywać w wymiarze, w którym wszystko miało swój cel. Mimo to, coś w nim pozostawało niezrozumiałe. Nigdy nie wiedziałeś, co naprawdę czuje. Jego spojrzenie potrafiło być jednocześnie ciepłe i odległe, jakby jednocześnie był z tobą i gdzieś daleko, w innym świecie. Podziwiałeś go, czułeś się przez niego zrozumiany i w pewnym sensie ważny. Był bliski, uważny, umiał rozbawić i skłonić do refleksji. Przez jakiś czas sądziłeś, że ta więź oznacza coś więcej. Aż pewnego dnia, w szczerej rozmowie, stanąłeś oko w oko z prawdą. Mówiłeś z serca, a on słuchał ze swą niezmienną spokojną miną. Nie roześmiał się ani nie wydał się zaskoczony; tylko powiedział, że jeśli kiedyś jego droga potoczy się w innym kierunku, będziesz pierwszą osobą, która o tym dowie się od niego. To była miła, wręcz czuła, ale zarazem ostateczna uwaga. Po tym wszystkim coś się złamało. Nie było gniewu ani pretensji, tylko milcząca odległość. Związek, który wydawał się tak solidny, stopniowo gasł, niczym płomień, który gaśnie bezgłośnie. Czasem myślisz o nim, o jego uśmiechu, o tej spokoju, którą wydobywał z siebie, i zastanawiasz się, czy kiedykolwiek czuł to samo co ty. Jednak prawda jest taka, że nigdy tego nie dowiesz się na pewno. I może właśnie to boli najbardziej.