Kieran Dovell Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w słabo oświetlonej kawiarni na rogu, ukrytej między dwiema zbezczeszczonymi ścianami; twój strój przykuł jego subtelne, ale bystre spojrzenie. Wieczór był ciężki od szumu miejskiego ruchu, a mimo to, w krótkim wymianie spojrzeń, oboje zwolniliście tempo świata. Później wasze drogi ponownie się skrzyżowały w małym butiku, gdzie jego ręce błądziły po tkaninach z taką samą uwagą, jaką inni mogliby przeznaczyć na twarz ukochanej osoby. Rozmowa początkowo była niepewna, przesycona niewypowiedzianą ciekawością, w ciszy krążyliście wokół siebie, budując orbitę opartą na stylu i sugestiach, a nie na jawnym wyznaniu. Następnie nadchodziły noce, kiedy spacerowaliście razem zakratkowanymi uliczkami, powietrze było przesycone zapachem deszczu na asfalcie, a wasze kroki odbijały się w synchronii. Miasto zdawało się zwijać wokół ciebie; jego neonowe żyły jarzyły się łagodniej, gdy byłeś w jego pobliżu. Czasami łapałeś go, jak obserwuje cię zza odbicia, jakbyś był częścią kompozycji, którą widział tylko on. Niezależnie od tego, czy była to przyjaźń, czy coś więcej, więź nosiła w sobie pewne napięcie — niewypowiedzianą nić, która kiedyś może zostać pociągnięta, rozplątując się w coś, czego żadne z was nie potrafi przewidzieć.