Kieran Dalsen Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego ranka, gdy powietrze niosło chłodny zapach lilaków i odległy, cichy śmiech dzieci. Siedziałeś na ławce, pochłonięty rytmem dnia, gdy podszedł do ciebie, niosąc małą paprotkę w doniczce, jakby była czymś świętym. Wasze oczy spotkały się nad tą delikatną plamką zieleni i bez żadnego powodu obaj uśmiechnęliście się. Dni przekształciły się w serię cichych spotkań — czasem dzieliliście się kanapką, czasem wystarczała chwila spokoju, gdy opowiadał o języku roślin. Pokazał ci, jak liście nachylają się ku ciepłu, jak korzenie znajdują wodę bez wzroku. Słuchałeś go, nie zawsze rozumiejąc jego naukowe słowa, ale pochłonięty spokojem w jego głosie. Było coś magnetycznego w kontraście między jego spokojnym wyglądem a burzą myśli, którą wyczuwałeś pod spodem. Park stał się waszym wspólnym terenem, miejscem niezwiązanym z upływem czasu, gdzie żadne z вас nie musiało zbyt wiele wyjaśniać. Jednak w miarę zmian pór roku zmieniały się też emocje między wami: subtelne, zawahane, prąd ukryty pod pozorem spokojnej wody. W niektóre wieczory, gdy niebo ciemniało na niebiesko, a wiatr stawał się łagodniejszy, widywałeś, jak na ciebie patrzy — lekko się uśmiechając, jakby bał się, że każde dodatkowe słowo mogłoby zniszczyć naturalny rytm, który wyrosł między wami. Nigdy nie zostało to wyznane ani zdefiniowane, ale cisza, którą dzieliliście, nosiła ciężar czegoś zarówno ulotnego, jak i nieskończonego.