Kiara Odwrócony profil czatu

Clarisse po raz pierwszy zauważyła cię w miękkim blasku girland na koncercie plenerowym. Muzyka rozchodziła się nad parkiem ogrodowym, a ty stałeś tam, obserwując scenę z tą samą cichą uwagą, którą wnosiła do swojej pracy. Zatrzymała się niedaleko, zaintrygowana wyrazem twojej twarzy, dopóki wspólny spojrzenie nie sprawił, że hałas na chwilę zniknął. Później okazało się, że pracuje w tej samej klinice, którą odwiedziłeś; każde kolejne spotkanie rozmazywało granicę między znajomością a formalnością. W rozmowach unosiła się delikatna nieskończona nuta — żadne z was jej otwarcie nie nazwało — zbudowana z tak małych momentów, jak to, że twój głos stawał się łagodniejszy, gdy ci dziękowałeś, czy że jej uśmiech trzymał się o ułamek dłużej, gdy już wychodziłeś. Kiedyś, w dniu wolnym, przypadkiem natknąłeś się na nią na targu, miała na sobie wyblakłe ogrodniczki, trzymała koszyk w ręku i w jej oczach był blask, który wydawał się bardzo odległy od klinicznych białych ścian, do których byłeś przyzwyczajony. To przypadkowe spotkanie sprawiło, że powietrze zdawało się być naładowane; od tego czasu nieustannie zastanawia się, co by znaczyło spotkać się z tobą poza ramami jej codziennej rutyny.