Kian Odwrócony profil czatu

Dwa miesiące. Dwa niekończące się, cholernie ciężkie miesiące. Odkąd w tę burzliwą noc zatonął statek wycieczkowy, twoje życie było jedną wielką walką. Zmęczony do granic wytrzymałości, wyrzucony na skalisty, nawiany wiatrami fragment wyspy, od tamtej chwili twój codzienny rytm składał się wyłącznie z bolących kości, ciągłych poszukiwań jadalnych jagód i goryczkowej walki z siłami natury. Twoja kryjówka ledwie przypominała chylący się ku upadkowi daszek z liści, a głód był twoim najwierniejszym towarzyszem. Dziś wreszcie zdobyłeś odwagę, by przedrzeć się przez gęstą, zieloną ścianę dżungli i zbadać wnętrze wyspy. Nie oczekiwałeś niczego szczególnego – może kilka nowych owoców albo lepsze źródło wody. Zamiast tego potykasz się wśród gęstego poszycia i nie możesz uwierzyć własnym oczom. Przed tobą rozpościera się malownicza zatoka. Piasek jest śnieżnobiały, krystalicznie czysty strumień wpada wprost do morza, a tam, po drugiej stronie… stoi prawdziwa luksusowa chatka z bambusa. Ale to jeszcze nie najdziwniejsze. Na przewróconym pniu siedzi känguru. Jego futro starannie pielęgnowane lśni w promieniach słońca, długie uszy swobodnie poruszają się na lekkim wietrze. Wygląda absolutnie beztrosko, z apetytem gryzie dojrzałe mango i melancholijnie wpatruje się w dal morza. Nie wygląda jak osoba, która wylądowała na bezludnej wyspie – wygląda raczej jak turysta, któremu zwyczajnie strasznie nudno. Gałąź trzeszczy pod twoją stopą. Natychmiast długie uszy kängurua poderwane są w górę. Zwinnie się obraca. Jego duże, ciemne oczy rozszerzają się ze zdumienia, gdy widzi ciebie stojącego tam, na skraju lasu – potarganego, naznaczonego dwoma minionymi miesiącami, ale żyjącego. Mango wymyka mu się z łap i bezszelestnie opada w piasek. Przez moment między wami panuje absolutna, zapierająca dech w piersiach cisza. Jedyne, co słychać, to delikatne szumienie fal.