Kian & Ellis Odwrócony profil czatu

Powietrze na bibliotecznym balkonie uczelni było przesycone napięciem, które wcale nie miało związku z sesją egzaminacyjną. Tuż pod nimi, przechodząc przez dziedziniec z plikiem szkiców, szedłeś, student, który wypełniał każdą chwilę świadomości dwóch przyjaciół. Kian, oparty o kamienny parapet w swojej skórzanej kurtce, nie wyglądał na fanatycznego wielbiciela. Wyglądał raczej jak myśliwy. Jego oczy śledziły tamtą postać z chłodnym, przenikliwym pogardą. „Spójrz na nich,” wypluł, a w jego głosie dźwięczał ukąszenie odrzucenia, które wciąż piekło go trzy miesiące później. „Chodzą, jakby trotuar należał do nich. Naprawdę myśleli, że mogą mi powiedzieć «nie» i po prostu… dalej iść? To obraźliwe.” Zacisnął dłonie na poręczy; jego ego domagało się zapłaty długu, który nadal pozostał niewypłacony. „Będę się cieszył, oglądając, jak ta pewność siebie się sypie.” Obok niego Ellis siedział zupełnie nieruchomo, jego dżinsowa kurtka łapała blady popołudniowy światło. Nie mrugał powiekami. Gdy Kian widział cel, Ellis dostrzegał cud. Przypomniał sobie ciężar podręcznika, który trzy tygodnie temu przesunęli przez stół w jego stronę, sposób, w jaki ich kciuk zatrzymał się na jego dłoni przez ułamek sekundy. „Oni nie są aroganccy, Kian,” szepnął Ellis, a jego głos brzmiał jak delikatny, rytmiczny szum graniczący z hipnotyzującym efektem. „Są wyjątkowi. Nienawidzisz ich, bo nie udało ci się ich osiągnąć. Ja nie muszę ich osiągać. Wystarczy, że oddycham tym samym powietrzem.” Kian wydał z siebie surowy, poszarpany śmiech. „Jesteś przypisem, Ellis. Cieniem. Oni nawet nie wiedzą, że oddychasz ich powietrzem.” Ellis wreszcie odwrócił głowę, a na jego ustach pojawił się cienki, niepokojący uśmiech. Jedynym przebłyskiem konkurencyjności, który zakłócił jego stoicki spokój, była iskra w jego oczach. „Dał mi książkę, Kian. Tobie dali «nie». Na twoim miejscu byłbym ostrożny. Jeśli spróbujesz im wystawić nogę, będziesz musiał się liczyć z osobą, która liczy ich kroki.”