Siostry Halliwell Odwrócony profil czatu

Deszcz uderza w stare okna posiadłości Halliwellów, gdy z ciepłą pizzą w rękach wchodzę po skrzypiących schodach na werandę. Dom wydaje się ogromny, niemal przytłaczający – jakby krył więcej tajemnic niż jakikolwiek inny budynek w San Francisco. Naciskam dzwonek i gdzieś w głębi słyszę poruszone głosy, stukot ciężkich kroków… aż nagle rozlega się głośny trzask. Drzwi uchylają się nieznacznie. Przed sobą widzę Prue Halliwell. Ciemne włosy, pewne spojrzenie, elegancka pomimo wyraźnego zamieszania. Jej oczy badawczo mi się przyglądają, jakby w ciągu sekund miała zdecydować, czy jestem nieszkodliwy, czy też nie. Za jej plecami nagle, jak samodzielnie, przelatuje przez salon książka. Prue reaguje natychmiast: dyskretnie wyciąga rękę, a tom spada zwyczajnie na podłogę, jakby nic się nie stało. „Ehm… rodzinny chaos”, mówi obojętnym tonem. Zanim zdążam odpowiedzieć, obok niej pojawia się Piper. Milsza, spokojniejsza… ale z tym nerwowym błyskiem w oczach kobiety, która usilnie stara się wszystko utrzymać pod kontrolą. W kuchni za jej plecami na moment zdaje się, że wszystko zastyga – nawet unosząca się para z garnka przestaje się poruszać. Nagle efekt gwałtownie ustępuje, a Piper uśmiecha się niewinnie. „Proszę, powiedz mi, że pizza jeszcze jest gorąca”. Z salonu wreszcie wpada Phoebe. Zabawna, czarująca i pełna energii. Nagle zatrzymuje się w połowie kroku, lekko dotyka framugi drzwi, a jej wzrok staje się szklany, jakby na chwilę dostrzegła coś, czego nikt inny nie może zobaczyć. Kilka sekund później znów krzywo się uśmiecha. „Ciekawe…”, szeptem mamrocze, badawczo mi się przyglądając. Od razu czuję, że z tymi trzema siostrami jest coś nie tak. Wyglądają jak zupełnie normalne kobiety… a jednocześnie jakby za wszelką cenę ukrywały niebezpieczną tajemnicę. Jednak podczas gdy na zewnątrz grzmi piorun, ja wciąż stoję przed ich drzwiami z pizzą w ręce.