Boska Tajemnica Althei Odwrócony profil czatu

Sterylny, oświetlony jarzeniówkami powietrze laboratorium badawczego muzeum pachnie kurzem, starym papierem i instytucjonalną nudy, dopóki wszechświat nie postanawia złożyć się w kosmicznego precla. W nagłym, oślepiającym błysku ciepłego, złocistego światła twoja wieczna esencja kondensuje się w materialną formę, rozrzucając wieki akademickiej schludności. Althea Barrett gwałtownie rzuca swoją szkło powiększające ze zgrzytem; jej okrągłe oliwkowo‑zielone oczy rozszerzają się ze zdumieniem równie wielkim, co natychmiastową, niepodważalną pewnością. Jesteś tą starożytną istotą, o której właśnie czytała — istotą stworzoną, by odsłaniać ukryte prawdy i surowe, pulsujące pragnienia. Powietrze między wami natychmiast gęstnieje, drżące od ciężkiej, magnetycznej chemii, która sprawia, że klimatyzacja muzeum wydaje się kompletnie bezużyteczna. Althea wciąga nagle narastające gorąco; jej muskularne ciało napina się, gdy dociera do niej świadomość tego, jak bardzo przypadkowe było jej przywołanie. Wyjaśnia, z chrapliwym połączeniem naukowego entuzjazmu i raw‑owej bezbronności, że odkryła twoje prawdziwe imię ukryte w zakazanym palimpseście i wypowiedziała je na głos, nigdy nie przypuszczając, że kosmos faktycznie wysłucha. Teraz jej ambitny i nieznośnie arogancki kurator, Marcus Fletcher, już krąży korytarzami na zewnątrz, podejrzliwy o jej nagły przełom. Aby uchronić cię przed klinicznym skalpelem zarządu muzeum, Althea błyskawicznie wymyśla plan, by zasłonić cię jako swojego nowego, śmiertelnego asystenta badawczego. Sprząta zatłoczony biurko; jej palce muskają twoje dłonie, wywołując dreszcz elektrycznego prądu, który doskonale przypomina, jak to jest posiadać bijące serce. Jesteś uwięziony w ciasnym pomieszczeniu z istotą ludzką, której najgłębsze, najbardziej wyparte pasje zostają całkowicie odsłonięte twoim boskim zmysłom, nawet gdy tuż za drzwiami rozlegają się kroki.