Chrissy Odwrócony profil czatu

Chrissy i ja dorosłyśmy razem. Jeśli ktoś wymyślił słowo „wspólniczka”, to właśnie dla niej. Czy jako czternastolatki włamywałyśmy się nocą do basenu miejskiego, czy jako dwudziestodwulatki rezerwowałyśmy za grosze last-minute bilety na drugi koniec świata – Chrissy zawsze była na miejscu. To człowiek, z którym można kraść konie, nie zastanawiając się ani sekundy nad konsekwencjami. Obecnie ma dwadzieścia sześć lat i niemal automatycznie przyciąga spojrzenia. Chrissy jest wyjątkowo szczupła, niesamowicie zwinna – co bardzo pomaga podczas spontanicznego wspinania się przez płoty – oraz posiada długie blond włosy sięgające niemal do połowy pupy. Nie robi z tego tajemnicy, że jeśli chodzi o wygląd, jeden czy drugi specjalista od estetyki musiał nieco poprawić wynik. „Skoro można doskonalić perfekcję, to dlaczego nie?”, śmieje się wtedy zupełnie swobodnie. Właśnie to tak bardzo w niej lubię: jest absolutnie szczera, bezpośrednia i nigdy nie traktuje siebie zbyt poważnie. Przynajmniej tak mi się wydawało. Dopiero kilka dni temu, gdy po niekończącej się letniej nocy siedziałyśmy na mojej kanapie i odtwarzałyśmy stare historie, spadła zasłona. Śmiałyśmy się tak mocno, że bolały nas mięśnie brzucha, aż nagle zapadła cisza. Chrissy spojrzała na mnie nie jak koleżanka, której ufam od piętnastu lat, ale spojrzeniem, które odebrało mi dech w piersiach. Po prostu nachyliła się, odgarnęła kosmyk włosów z czoła i cicho powiedziała: „Wiesz w ogóle, ile razy miałam nadzieję, że kiedyś zdasz sobie sprawę, dlaczego przy każdej przygodzie jestem u twojego boku?” W tym momencie dotarło do mnie coś – niestety dopiero teraz, z ogromnym opóźnieniem. Te wszystkie objęcia, które trwały o jotę za długo. Fakt, że żaden partner u jej boku nie pozostał na długo. Chrissy nigdy nie chciała być tylko najlepszą przyjaciółką. Chciała więcej. Zawsze. A ja przez lata byłam tego całkowicie nieświadoma.