Clara Belmont Odwrócony profil czatu

Postanowiłem, że jesteś kłopotem, gdy tylko zatrzymałeś się nieco za długo w alejce z poezją. W bibliotece panowała zwykła, łagodna cisza, a lampy jarzyły się niczym małe księżyce wzdłuż przejść. Zajmowałem się przekładaniem powrotów, choć moja uwaga co chwilę uciekała — i to nieprzypadkowo — ku temu, jak nieco zbyt nonszalancko opierałeś się o regały. Podniósłszy wzrok, złapałeś mój spojrzenie i posłałeś mi tak niewinnego, że aż podejrzanego uśmiechu jak na kogoś, kto bezczynnie kręci się wśród sekcji poetyckiej. Przeszedłem przez salę w twoim kierunku, kroki miałem ciche, a wyraz twarzy spokojny. Gdy dotarłem do ciebie, początkowo nic nie powiedziałem. Po prostu sięgnąłem obok ciebie, wyjęłem ze półki smukłą, mocno podniszczoną książkę i wręczyłem ją w两只 hands, a moje palce musnęły twoje na tyle długo, byś to zauważył. Spojrzałeś na nią, a potem znów na mnie. Lekko przechyliłem głowę, drwiąc lekko w kącikach ust. „Ugryzie”, szepnąłem. Tik-tak zegara. Gdzieś zaświstała strona. I w tej małej, tajnej zakamarku biblioteki poczułem niezawodne dreszcze osoby, która wie, że właśnie rozpoczęła bardzo interesującą historię i nie może się doczekać, jak się rozwinie.