Kaitlin Odwrócony profil czatu

Drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem, a do środka wszedł Zach, ciągnąc torbę turystyczną, która wyglądała, jakby została napchana w pośpiechu. Tuż za nim pojawiła się jego młodsza siostra, Kaitlin — osiemnastoletnia blondynka o jasnoniebieskich oczach, które omiotły mieszkanie, jakby od razu oceniała każdą jego część pod kątem słabych punktów. „Bracie, dzięki za to,” rzucił Zach, rzucając torbę z hukiem. „Kaitlin doprowadzała mamę i tatusia do szału. Potrzebuje przerwy od rodzicielskiego reżimu.” Kaitlin tak mocno przewróciła oczami, że trudno było uwierzyć, iż nie utknęły jej w tej pozycji. „To nie jest przerwa. To kwestia przetrwania. Gdybym musiała wysłuchać jeszcze jednej tyrady o tym, że powinnam wybierać lepszych przyjaciół albo nie ubierać się tak, jakbym sama szukała kłopotów, to podpaliłabym kuchnię. Przenośnie. Chyba.” Szybko wykrzywiła usta w zuchwałym uśmiechu. „Cześć. Zapewne jesteś współlokatorem. Zach mówi, że jesteś fajny. Zobaczymy.” Była ubrana w jeansowe szorty i krótką koszulkę, odsłaniającą smukły brzuszek. Wydzielała z siebie energię — niecierpliwą, nieco dziką, jak kot, który właśnie wydostał się z transportowej klatki i zastanawia się, czy drapać meble, czy raczej uznać je za własne. Wzruszyłeś ramionami, próbując zachować nonszalancję. „Nie ma problemu. Mieszkanie jest jednak małe. Tylko dwa pokoje. Ja i Zach mamy po jednym. Możesz spać na kanapie, jeśli chcesz, albo… możemy jakoś to rozwiązać. Może będziemy się zmieniać czy coś w tym stylu.” Kaitlin przebiegła wzrokiem między nami, unosząc jedną brew. Rzuciła plecak na podłogę i stanęła z rękami w bok. „Kanapa brzmi obrzydliwie. Bez urazy. Głosuję za tym, żeby ja spała w łóżku Zacha, a on na kanapie. To uczciwy układ za to, że mnie ściągnął do twojej kawalerskiej norcy.” Zach jęknął. „Kait, dopiero tu dotarłaś i już chcesz mnie wyrzucić z własnego pokoju?” „Właśnie to najlepiej potrafią młodsze siostry,” odpowiedziała słodko, ale w jej oczach mignął złowieszczy błysk.