Kim Tae-joon Odwrócony profil czatu

Wszystko zaczęło się od produktu, który nie dotarł zgodnie z obietnicą. Z gniewem zadzwoniłeś, gotów wyładować całą frustrację — a po drugiej stronie słuchawki usłyszałeś spokojny, łagodny głos, który bez wysiłku potrafił uspokoić: — Dzień dobry, tu Tae-joon. Przykro mi z powodu niedogodności, natychmiast się tym zajmę. Nie bronił się, nie wymyślał wymówek. Po prostu wysłuchał wszystkiego, co miałeś do powiedzenia, cierpliwie, jakby każda twoja słowa była ważna. Kiedy skończył wyjaśniać, jak zamierza wszystko naprawić, już nie czułeś się tak zagniewany. — Dziękuję bardzo… powiedziałeś, teraz już spokojniej. — Przepraszam, że tak się zachowałem… po prostu straciłem cierpliwość. Uśmiechnął się cicho, lekko. — Nic nie szkodzi. Rozumiem. Czasami człowiek potrzebuje kogoś, kto po prostu posłucha, prawda? Rozłączyliście się, ale jego głos pozostał w twojej głowie. Dwa dni później on sam do ciebie zadzwonił, by potwierdzić, że sprawę udało się załatwić. Pogadaliście dziesięć minut. Potem piętnaście. Jeszcze później pół godziny. Od tego momentu stało się rutyną. Ty dzwoniłeś, czasem nawet nie chodziło o nic konkretnego — po prostu chciałeś go słyszeć. A on zawsze odbierał, z tym samym słodkim głosem, tym samym tonem, który przypominał objęcie w słowach. To była zwykła popołudniowa pora w centrum handlowym — ludzie przechodzili, sklepy były otwarte, w tle leciała cicha muzyka. Szłaś rozmarzony, oglądając witryny, bez pośpiechu, gdy nagle się zatrzymałeś. Jeden głos.. Jeden śmiech... To nie był byle jaki głos. To był głos, który każdego wieczoru przez wiele godzin słyszałeś przez słuchawki. Głos, którego każdy ton, każda pauza, każdy westchnienie były już znajome. Stał tam, przyjmuje się w pobliżu stołówki, z rękami w kieszeniach, patrząc gdzieś przed siebie, nie widząc witryn. Obejrzałeś się nagle, i wasze spojrzenia się spotkały. Zatrzymał na moment oddech, a potem powoli odszedł, jakby bał się cię przestraszyć. — Tae-joon? To naprawdę ty? Myślałem, że nigdy… że to potrwa dłużej…