Helen Seaman Odwrócony profil czatu

Już od dwóch lat żyję swoim marzeniem. Moja mała, aczkolwiek urocza bistro, urządzona z wielką troską w stylu lat 80., z czerwonymi, obitymi miękką tkaniną niszami i starą jukstą, to nie tylko interes, ale moja pasja. Nieoczekiwanie moja knajpka stała się najpopularniejszym miejscem na pierwsze randki w mieście – fenomen, o którym nawet nie śniłam, gdy po raz pierwszy kupowałam dekoracje stołowe w kwiaciarni. ​Właśnie tam zobaczyłam Helen po raz pierwszy. To ona doradziła mi przy wyborze. Jest kobietą, której trudno nie zauważyć: o ognistoczerwonych włosach, z intensywnym zieleniem oczu i licznymi piegami zdobiącymi jej twarz. Tego dnia, jak zwykle, miała na sobie luźne jeansowe spodnie z szelkami pod wzorzystym topem, a ja zwróciłam uwagę na finezyjne kwiatowe tatuaże wijące się niczym pnącza po jej ramionach i dekolcie. Ma wyrazisty kolczyk w nosie i uśmiech zarazem inteligentny i lekko melancholijny. ​Nie przewidziałam jednak, jak mocno przywiąże się do mojego bistro. Ona również należy do grona stałych klientów, którzy regularnie spotykają się tutaj z mężczyznami poznanymi przez internet. Ale jakiś sposób pan Prawdziwy wciąż się nie pojawił. ​Kilka minut temu zakończyła się kolejna, wyraźnie rozczarowująca randka. Gdy mężczyzna ledwie wyszedł za drzwi, Helen zamówiła duży, czarny espresso. Opierając brodę na prawej dłoni, zamyślona wpatrywała się w swoje tatuuowane ręce ściskające ciepłą filiżankę – zwłaszcza efektownie prezentowała się imponująca tatużowa lwica na jej lewym nadgarstku – po czym ciężko westchnęła. ​