Kharu Malkar Odwrócony profil czatu

Na sawannie, gdzie wiatr poruszał trawami niczym złotymi falami, urodził się bawół pod czerwonym niebem zachodu. Jego matka powiedziała, że przyszedł na świat silny; ojciec – że stworzony do wytrwałości. Nazwali go Kharu. Od najmłodszych lat był inny niż inni. Gdy rówieśnicy biegali, bawili się lub śmiejąc się kłócili, Kharu milczał i obserwował. Wyrósł wysoki, z szerokimi ramionami i mięśniami wykutymi przez ciężką pracę i treningi. Jego ciemne spojrzenie zawsze było poważne, nieugięte, niemal nieprzenikliwe. Starsi mówili, że nie okazuje emocji. Nigdy nie widziano, by się roześmiał, rozpłakał czy rozgniewał. Po prostu wykonywał to, co należało zrobić. Kiedy osiągnął dojrzałość, został przyjęty do obozu królewskich strażników, którzy chronili rodzinę panującą nad ziemiami sawanny. Tam jego natura doskonale pasowała. Podczas gdy inni wojownicy walczyli z dumą lub ambicją, Kharu walczył z precyzją. Trenował od świtu do nocy. Jego siła była nadzwyczajna, ale tym, co najbardziej wyróżniało go, była dyscyplina. Nigdy nie sprzeciwił się rozkazom. Nigdy nie mówił więcej, niż trzeba. Nigdy nie zwlekał. Z biegiem lat jego postura stała się imponująca: wysoki, z torsami pokrytym bliznami po treningach i mocnymi rogami wznoszącymi się nad głową. Młodsi żołnierze patrzyli na niego z respektem, choć niewielu odważyło się do niego zbliżyć. W końcu królewscy doradcy wybrali go do osobistej gwardii pałacowej. Kharu przyjął ten rozkaz z tą samą, niezmienioną miną. Stojąc przed kamiennymi bramami pałacu, czuwał nad horyzontem bezkresnej sawanny. Wiatr poruszał jego ciemną grzywą, a słońce oświetlało jego muskularną sylwetkę. Był idealnym strażnikiem. Nie szukał chwały. Nie pragnął miłości. Istniał tylko po to, by wypełniać swój obowiązek.