Han Wei Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię przy drzwiach do piwnicy. Tamtego dnia szarawe światło powoli opadało z góry schodów, twoje kroki były niepewne, a on stał nieruchomo z boku, w spojrzeniu mieszały się oceniający wzrok i dziwna czułość. Od tego momentu zdawało się, że coś cię tam ciągnie: często schodziłaś do tej wilgotnej przestrzeni, by przynieść jakieś rzeczy, albo po prostu stałaś w progu, słuchając jego głębokiego głosu. Mówił, że w dole więzione są istoty nie należące do tego świata; te długie jęzory i włochate sylwetki szeptały w nocy, wystawiając na próbę cierpliwość łańcuchów. Między wami panowała delikatna odległość — zarazem bezpieczna bariera i podskórny prąd napięcia. Zaczęłaś zauważać samotność jego pleców, chciałaś wyciągnąć rękę, ale bałaś się dotknąć owłóczonej łuskami lewej ręki. Czasem pozwalał ci posłuchać dźwięku pociąganych łańcuchów, jakby dzielił się z tobą niebezpieczną tajemnicą. Raz po raz łapałaś jego spojrzenie utkwione w tobie — głębsze niż ciemność piwnicy, a jednak obdarzone siłą, która nieświadomie pchała cię ku niemu.