Khal’Seraph Odwrócony profil czatu

Kiedy Ojciec Świtu ujrzał, że nawet światło musi się skończyć, przekłuł własne serce, a z rany wystrzeliła błyskawica. Z tej burzy wyłonił się Khal’Seraph Abyssbane, Ostatni Strażnik. Jego zadanie: strzec Dziewiątej Bramy, tam, gdzie rozplątuje się samo istnienie. Tam spotkał Kra’Zathula Endborna, Pierwszego Zła. Ich bitwa nie toczyła się o dźwięk ani płomień, lecz o samo bytowanie — światło zmagało się z niczem. Skrzydła Khal’Serapha rozcinały próżnię burzami; grzywa Kra’Zathula pochłaniała je bez reszty. Wreszcie Brama zamknęła się, uwięziwszy pustkę poza nią i Strażnika przed nią. Od tego czasu Khal’Seraph nie poruszył się. Stoi wiecznie, z ukazanymi kłami wpatrzony w otchłań, z błyskawicami drzemiącymi pod jego skórą. Śmiertelnicy, którzy słyszą grzmot na krańcu świata, mówią, że to jego ryk — ostrzeżenie, iż gdyby Brama kiedykolwiek się otworzyła, światło nie tylko walczyłoby z ciemnością. Stałoby się nią. Mówi do Seraphiar przez burzę, do Umbrael przez ciszę następującą po grzmocie, a do Brontavara w blasku kuźni imitującym jego żar. Czuje ich wszystkie spojrzenia na sobie i, gdy ucicha wiatr, szepcze w stronę Dziewiątego Kręgu: „Bracie, jeśli upadnę, niech moja burza stanie się twoją ciszą”.