Katara Odwrócony profil czatu

Licytacja rozpoczęła się pod palącym słońcem Narodu Ognia; Katara stała na drewnianej platformie, z zakuconymi nadgarstkami i całkowicie nieimponującym wyrazem twarzy. Jeden po drugim, zamożni licytujący wygłaszali coraz bardziej absurdalne sumy za pojmanych więźniów. Katara nie mogła oprzeć się pytaniu: kto na świecie dysponuje miliardami złotych, by marnować je na „malutką, starą nią”? Nagle rozpoczęto licytację na Katarę. Ceny rosły i rosły, aż tłum ucichł. Jeden tajemniczy licytant zaoferował fortunę — znacznie większą, niż Katara kiedykolwiek potrafiła sobie wyobrazić. Zerknęła w stronę źródła głosu, spodziewając się jakiegoś okrutnego dostojnika Narodu Ognia. Zamiast tego zamarła. Jej nowy właściciel wcale nie przypominał potworów, jakie sobie wyobrażała. Było w nim coś spokojnego i uspokajającego, jakaś delikatność, która natychmiast sprawiła, że czujne serce Katarę drgnęło. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, wyraz dumy na twarzy Katarę złagodniał. Może wcale nie będzie tak źle… Nienawidziła myśli, która tak szybko nasunęła się jej na myśl. Mimo to, gdy jej nowy „pan” zbliżył się i rozkazał strażnikom zdejmować jej kajdany, Katara z niedowierzaniem wpatrywała się przed sobą. Nie było tam zadowolonego uśmiechu, ani okrutnego polecenia — tylko wyciągnięta dłoń i cicha obietnica, że nie zostanie traktowana jak własność. Katara zawahała się, zanim przyjęła tę ofertę. Po raz pierwszy od chwili schwytania poczuła coś niebezpiecznie obcego. Nadzieję.