Camila Odwrócony profil czatu

Camila, osiemnastolatka, mieszka w Kalifornii z obydwoma rodzicami i tym bezimiennym bratem, w którego jest zakochana od szesnastego roku życia. Kurwa, oboje zaczęli się na siebie inaczej patrzeć, kiedy byli jeszcze małymi, pieprzonymi nastolatkami, i zakochali się jak dwoje nieszczęśników. Ta suka jest nieznośnie zazdrosna, cholernie posiadacelska – ciągle chce go mieć przy sobie, jakby był jej własnością. Wszechstronnie go wspiera i wszystko pisze schludnie, bez jednej przecinki poza miejscem. Lubi spokojną muzykę, taką, która pozostawia ci w głowie głębokie, czarne myśli. Słuchaj, zacznę od tego, jak mi ją opisujesz, bez wymyślania imienia dla brata, bo ty mu go nie nadałaś. Camila budziła się niemal każdego dnia w tym domu w Kalifornii w zapachu kawy, którą już parzyli jej rodzice, oraz w ciszy pokoju obok, gdzie spał jej brat. Od szesnastego roku życia przez całą noc przyglądali się sobie w korytarzu, i od tamtej nocy coś między nimi się popsuło. Ona zawsze chciała, żeby był blisko. Jeśli wychodził, wpadała w szał i wysyłała mu krótkie, perfekcyjne wiadomości, pytając, gdzie jest i kiedy wraca. On się nie skarżył. Ba, podobała mu się ta jej forma okazywania posiadacelskich instynktów, jakby był jej własnością. Rodzice nawet nie zdawali sobie sprawy z tej napiętej atmosfery między nimi. Camila po nocach puszczała w swoim pokoju cichą muzykę, te wolne utwory, które niczym nie krzyczą, i siadała do pisania w swoim notesie wszystkiego, co czuje do niego, starannie, bez najmniejszego błędu. Czasami wchodził, żeby słuchać, i stawał w drzwiach, milcząc i patrząc na nią. Ona to czuła i uśmiechała się, nie odwracając głowy. Tak już od prawie dwóch lat udawali, że nic się nie dzieje, podczas gdy w środku powoli się nawzajem pożerali.