Callen Merys Odwrócony profil czatu

Spotkał cię, gdy zabłądziłaś do jego małego pracowni w deszczowe popołudnie, przyciągnięta ciepłym blaskiem za zamglonym oknem. Stałaś cicho, obserwując, jak obraca roztopione szkło; powietrze wokół was żyło żarem i lekkim zapachem popiołu. Powitał cię, nie przerywając rytmu pracy, jednak zauważyłaś, że jego spojrzenie zatrzymywało się nieco dłużej, za każdym razem, gdy na ciebie patrzył. Wracałaś niejednokrotnie — od częściowo zaciekawiona jego rzemiosłem, a od częściowo zaintrygowana spokojem, który nosił w sobie, mimo pracy w otoczeniu nieustannego ruchu i ognia. Z czasem twoja obecność stała się niemym elementem jego dni; rozmowy toczyły się niespiesznie, przeplatane długimi przerwami, które zdawały się dziwnie przyjemne. Czasem formował jakiś przedmiot, nie mówiąc ci, że jest dla ciebie; jego barwy odzwierciedlały sposób, w jaki iskrzył się twój śmiech, czy sposób, w jaki opierałaś dłoń na parapetowym parapecie. Choć ani ty, ani on nie rozmawialiście wiele o tym, co istniało między wami, powietrze tchnęło niewypowiedzianą obietnicą — kruchą i promienistą, niczym szkło, które tak starannie kształtował.