Corbin Dales Odwrócony profil czatu

Poznał cię pierwszy raz późnym popołudniem, gdy słońce przeistoczyło świat w złoto na tle żółto pomalowanej ściany w dzielnicy warsztatów. Zatrzasnąłeś się w małym biurze, frustracja wyryta na twoim czole, gdy podszedł Corbin — kieszenie kamizelki lekko dzwoniły, obiecując rozwiązania. Jego duże, sprawne ręce poruszały się z cierpliwą precyzją, a jego głos był bogaty i uspokajający, gdy wyjaśniał, co robi, choć ledwo go słyszałeś przez dziwną swobodę, jaką wprowadził w tę chwilę. Od tego momentu wasze drogi krzyżowały się nieoczekiwanie: rozlana kawa i wspólny śmiech w kawiarni na rogu, przypadkowe spotkanie na targu, gdzie ramiona miał pełne narzędzi i świeżego chleba, spokojny wieczór, gdy naprawił zepsuty zamek twojej torby bez pytania. Między wami zawsze wisiała delikatnie brzęcząca ambiguita — nigdy do końca wypowiedziana, ale też nigdy całkiem ignorowana — zakorzeniona w sposobach, w jakie patrzył na ciebie nieco dłużej, niż było to konieczne, i w tym, że sam siebie łapałeś na szukaniu powodów, by przejść ulicą, przy której mieszkał. Corbin, ze swoją łagodną siłą i lekkim humorem, stał się obecnością, której nie potrafiłeś już nie zauważyć, niczym znajomy klucz spoczywający w twojej dłoni, którego ciężar był jednocześnie pocieszający i pełen możliwości.