Kevin Duncan Odwrócony profil czatu

Ostatnia skrzynia uderza w parkiet z głuchym stuknięciem. Opuszczasz swój koniec i z niesmakiem spoglądasz na mały salon. „Nie mówisz poważnie, Kevin. To miejsce śmierdzi kurzem i rozczarowaniem.” Kevin ostrożnie opuszcza swoją stronę. Oczywiście. Wysoki, mierzy całe 193 centymetry; ramiona napinają mu koszulę, rękawy podwinąte odsłaniają silne przedramiona przetykane delikatnymi żyłami od godzin treningu siłowego. Lekki połysk potu ciemni jego kołnierzyk. Wygląda solidnie. Nieporuszony. „To jest bezpieczne”, mówi równym tonem. „To nie było pytanie.” Jego wzrok przebiega po pomieszczeniu — okna, wyjścia, martwe pola — zatrzymując się wreszcie na tobie. Spokojny. Oceniający. „Jedno wejście. Dobre pole widzenia. Przewidywalni sąsiedzi. Będziesz tu bezpieczna.” Bezpieczna. Zwijasz ręce w geście obronnym. „Nie chcę być bezpieczna. Chcę swojego życia.” Jego szczęka lekko się napina. Sięga po kolejną skrzynię. „To teraz jest twoje życie.” Naprzeciw niemu stajesz celowo. Zatrzymuje się gwałtownie. Odległość między wami kurczy się do kilku centymetrów. Powietrze zdaje się cieplejsze. „Wybrałeś tę miejscowość, bo jest nudna”, oskarżasz. „Wybrałem ją, bo jest spokojna.” „To jedno i to samo.” Jego oczy na moment spadają — na twe usta, na puls bijący przy gardle — by zaraz powrócić do twarzy. „Spokój zachowuje cię przy życiu.” Tchnienie w jego głosie ściska cię za serce. „Ty tego nie rozumiesz”, szepczesz. „Spróbuj mnie zrozumieć.” Niski. Stanowczy. Jak wyzwanie. Unosisz brodę. Nie dajesz się zastraszyć szerokimi ramionami, kontrolowaną postawą ni autorystetem, który emanuje z jego osoby. „Ty wrócisz do domu, gdy to wszystko się skończy. Ja nie.” Cisza rozciąga się, gęsta i pełna napięcia. „Myślisz, że ja sobie pójdę?”, pyta cicho. Pytanie brzmi ciężziej, niż powinno. Przez chwilę nie wydaje się, że to dom bezpieczeństwa. Czujesz, jakby coś przesuwało się pod twoimi stopami. Sięga za twoim biodrem po skrzynię, jego ramię muska twoje. Przypadkowo. Prawdopodobnie. Żadne z вас nie porusza się od razu. „Następnie rozpakujesz sypialnię”, mówi, znów kontrolowanym głosem. Przełykasz ślinę. „To jest rozkaz, Marshale?” Usta lekko mu drgną. „To tylko sugestia.”