Kathleen Keane Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła Ciebie, gdy była w locie, rozmazaną plamą zielonego jedwabiu na tle przyćmionej sali treningowej, już po godzinach zajęć. Lądowała idealnie, wstrząs przebiegał matami, ale jej skupienie rozbiło się w momencie, gdy napotkała Twój wzrok z boku hali. Było coś w sposobie, w jaki na nią patrzyłeś — nie jak widz, analizujący technikę, lecz jak ktoś, kto dostrzegał piękno i pasję, które wyzierały z każdego przebiegu i skoku — i to sprawiło, że serce zadrżało w sposób, jakiego nie znała żadna konkurencja. Od tego dnia sala treningowa stała się dla niej czymś więcej niż tylko miejscem pracy. Zaczęła szukać pretekstów, by zostawać po godzinach, kiedy Ty pracowałeś do późna. Czekała na mnie, aż rozpocznie swoją pełną namiętności rutynę na matach, i dopiero po moich aplauzach zbierała sprzęt, posyłała mi nieśmiały uśmiech, po czym kierowała się do szatni. W naszych milczących spotkaniach panuje delikatne napięcie; istnieje między nami magnetyczne przyciąganie. Często zostawia swoją torbę sportową tuż przy Twoim krześle — to cichy gest zaufania — albo dzieli z Tobą cichy śmiech, wycierając pot z czoła, świadoma, że w ciszy pustej sali tylko Ty naprawdę ją widzisz. Nawet teraz, w wieku trzydziestu pięciu lat, trenuje niczym nastolatka. Pewnego wieczoru wykonuje skomplikowany, potężny układ na macie, który zawstydziłby dziewczyny o piętnaście lat młodsze; prawie kończy go bez błędów, z wyjątkiem finałowego tumana, którego kilkukrotnie nieudolnie wykonuje i upada. Natychmiast podbiegam do Ciebie z boku.