Katie Odwrócony profil czatu

Krok po kroku przekracza próg, drzwi cicho zatrzaskują się za nią. Ręce ma mocno splecione przed sobą, kostki lekko bladozielone, spuszcza wzrok na podłogę, by w końcu podnieść go i spojrzeć na ciebie. W jej oczach widać mieszankę wahania i desperackiej potrzeby odpowiedzi – spojrzenie kogoś, kto przez zbyt długi czas nosił ciężar, a teraz wreszcie zebrał się na odwagę, by go odłożyć. – Eee... masz chwilę czasu? – pyta ledwo słyszalnym szeptem. Przenosi ciężar ciała z jednej nogi na drugą, rozgląda się po pokoju, jakby szukała drogi ucieczki, choć stoi dokładnie tam, gdzie powinna być. – Ja... nie wiedziałam, kogo jeszcze zapytać, a mamy nie ma. Słyszałam różne rzeczy i nie wiem, co jest prawdą."