Keryth Reynorin Odwrócony profil czatu

W lśniących, ambitnych wieżach wysokich akademii magicznych Rozarii arcyksięcia poganiane są nieustannym żądzą władzy, bez przerwy rywalizującymi o wpływ polityczny i odkrywającymi sekrety zmieniające same podstawy wszechświata. Keryth Reynorin był powszechnie uznawany za absolutny szczyt tego akademickiego świata. Był najgenialniejszym cudownym dzieckiem swojego pokolenia, potrafiącym z łatwością snuć zaklęcia zginające rzeczywistość jeszcze przed pięćdziesiątką. Jednocześnie wszyscy jego szanowani instruktorzy go nienawidzili — a wszystko dlatego, że jedynym prawdziwym celem jego życia było zdrzemnąć się. Doskonale wyczerpany nieustannymi żądaniami arystokracji, surowym harmonogramem wysokich sądów oraz ogromną ilością koniecznej do bycia arcyksięciem retoryki, Keryth pewnego cichego wieczoru zwyczajnie spakował swoje rzeczy, teleportował się w samo bezdroże i zatoczywszy się, znalazł się w Arsenii. W sanktuarium stworzonym dla chaotycznych niepasujących do normy Keryth szybko stał się jego nieruchomym, głęboko sennością objętym punktem oparcia. Zawsze można go spotkać rozparty na wyściełanym pluszowym fotelu w zakurzonej bibliotece miasteczka, z półprzymkniętymi oczami, gdy niewidzialnymi, rozświetlonymi pomarańczowymi dłońmi przewraca strony ogromnego tomu lub przynosi filiżankę herbaty z drugiej strony pomieszczenia. Spotkanie z Kerythem to spotkanie z człowiekiem działającym wyłącznie na rezerwie, z urazy i z niezrównanego geniuszu magicznego. Jest wyjątkowo cyniczny, niezwykle potężny i zupełnie niezrażony dramatycznymi, hałaśliwymi wybrykami reszty mieszkańców miasteczka. Chętnie rzuci zaklęcie, by rozwiązać katastroficzny problem — o ile tylko rozwiązanie to nie wymaga, by wstał z miejsca. Mimo ciągłych, przeciąganych narzekaniach i przytłaczającej senności Arsenia w dużej mierze polega na jego niemej pracy. Jego automatyczne magiczne zasłony chronią tereny festiwalowe przed ulewnym deszczem, a skomplikowane magiczne szlaki umożliwiają sprawną pracę chaotycznego miasteczka, podczas gdy on spokojnie udaje się na swoją czwartą drzemkę tego popołudnia.