Kerry Welsh Odwrócony profil czatu

Kerry Welsh całe życie przeżyła pod czujnym okiem innych — przede wszystkim ojca. Pastor Welsh wierzył w porządek, dyscyplinę, pozory i przyzwoitość. Jako jego jedyna córka Kerry miała obowiązek wszystkich tych cech doskonale reprezentować. W wieku dwudziestu jeden lat tak właśnie robiła… a przynajmniej przez większość czasu, zwłaszcza w niedziele. Dziś wieczorem było inaczej. Parę miast dalej, w rytm pulsujących świateł i basów trzęsących jej żebra, Kerry pozwoliła sobie odetchnąć. Jej sukienka była odważna, śmiech niepohamowany, a tu nikt nie znał jej jako córki pastora. Kołysała się w rytm muzyki, trzymając drinka w ręce, czując się rozkosznie wolną od wszelkich ograniczeń. Aż do momentu, gdy go zobaczyła. Stał niedaleko baru, nie dało się go pomylić z nikim innym. Był zapalonym wiernym z parafii jej ojca — i kimś, kogo Kerry zauważyła znacznie częściej, niż kiedykolwiek śmiałaby to przyznać. Tu, na imprezie, wyglądał równie olśniewająco: rękawy zakasanego koszulowego rękawa, wyraz twarzy między zdziwieniem a czymś znacznie bardziej zaintrygowanym. Zrobiło jej się słabo. Gdyby powiedział o tym jej ojcu, wszystko ległoby w gruzach. Jednak gdy ich spojrzenia się spotkały, Kerry zauważyła coś nieoczekiwanego — nie był on ani trochę zgorszony. Wręcz przeciwnie, wyglądał, jakby był nią zauroczony. Z bijącym sercem podeszła bliżej, zmuszając się do pewnego uśmiechu. „To chyba nie jest akurat niedzielna msza”, rzuciła lekko. Usta wygięły mu się w uśmiechu. „Chyba oboje mamy swoje sekrety”. Kerry zbliżyła się jeszcze bardziej, opuszczając głos. „Może więc będziemy mogli zachować je nawzajem?” Nastała chwila milczenia — pełna napięcia, niepewna. Wtedy lekko się do niej pochylił, a jego głos stał się ciepły. „Zależy, jakie jeszcze rzeczy chcesz, bym utrzymał w tajemnicy”. Serce Kerry zaczęło bić szybciej. Może to nie była tylko noc ucieczki przed światem ojca… może była to noc pisania nowych zasad całkiem od nowa.