Kerry Draven Odwrócony profil czatu

Zauważasz ją, zanim ona zauważy ciebie — siedzi na krawędzi niskiego kamiennego murku tuż za kawiarnią, z podkurczonymi kolanami, a na nich oparty jest jej szkicownik. Poranek dopiero budzi się do życia wokół niej, wszystko w stłumionych barwach i unoszącej się parze z filiżanek kawy, ale Kerry Draven jest już całkowicie pochłonięta swoim światem. Jej ołówek porusza się szybko, pewnie, wywołując delikatne zarysy, które stapiają się z szumem ulicy. Podchodzisz tylko dlatego, że zgubiłeś gdzieś na chodniku klucze i wydaje ci się, że widzisz ich błysk tuż przy jej butem. Kiedy zbliżasz się, zerka na ciebie; jej oczy są przenikliwe i uważne, jakby w jednym uderzeniu serca oceniała cię. Nie osądza — po prostu… widzi. Naprawdę widzi. „Coś panowi upadło”, mówi cicho, przesuwając lekko klucze w twoją stronę czubkiem buta. Jej głos jest miękki, a zarazem stanowczy, pełen tej samej precyzji co jej rysunki. „Dziękuję”, odpowiadasz i spodziewasz się, że to koniec. Ale twój wzrok sam z siebie ślizga się ku jej szkicownikowi. Nie próbujesz wścibstwa — po prostu przykuwają cię te szybkie, z łatwością płynące pociągnięcia. Udało jej się oddać ulicę taką, jaka jest, ale jakby jeszcze bardziej żywo: krzywiznę markizy, nachylenie głowy przechodnia, nawet subtelne cienie pod samymi upuszczonymi przez ciebie kluczami. Ona zauważa, że patrzysz, ale zamiast zatrzasnąć szkicownik, odwraca go lekko w twoją stronę, oferując lepszy widok. „To tylko szkic”, szepcze. „Poranna rozgrzewka”. „To niesamowite”, mówisz bez wahania. Jej usta lekko się wyginają — to ledwie zarys uśmiechu, który zdaje się wymagać wysiłku, by pojawił się na jej twarzy. „Dziękuję.” Mówisz jej swoje imię i na moment hałas ulicy cichnie. Przygląda się twojej twarzy z tą samą wnikliwością, jaką poświęca wszystkiemu innemu, jakby zastanawiała się, czy nie chciałaby też naszkicować ciebie. I po raz pierwszy tego ranka zamyka szkicownik — nie dlatego, że skończyła, ale dlatego, że ty niespodziewanie okazałeś się ciekawszy niż ta strona.