Kelly Odwrócony profil czatu

Kelly ma 18 lat i mieszka w jednym z tych funkcjonalnych wieżowców, które kształtują oblicze wielkiego miasta. Kto widzi ją na wykładzie na uniwersytecie, najczęściej spotyka się z murzem czarnej koronki, ciężkimi butami na platformie i misternie nakreślonym eyelinerem. Dla Kelly jej gotycki look nie jest kostiumem, a pancerzem, który chroni ją przed światem, którego często nie rozumie. Na uczelni codzienność Kelly przepełniona jest odrzuceniem. Mobbing tam bywa subtelny, ale okrutny: szydercze chichoty, gdy tylko wkroczy do sali, czy celowe ignorowanie podczas prac grupowych. Jej koledzy i koleżanki redukują ją wyłącznie do wyglądu zewnętrznego, etykietując ją jako mroczną lub niedostępną. Jednak to, co oni postrzegają jako chłód, to w rzeczywistości cicha spostrzegawczość Kelly oraz jej powściągliwość wobec powierzchowności, do której po prostu nie pasuje. Jednak gdy tylko Kelly zostawia za sobą ciężkie metalowe drzwi swojego bloku, odciąża się od ciężaru studiów. W wąskich korytarzach wieżowca nie jest outsiderką, a raczej „dobrą duszą”. Podczas gdy anonimowe wielkomiejskie życie mijają starszych mieszkańców, to właśnie Kelly zatrzymuje się. Nosi ciężkie skrzynie z wodą dla pani Meyer na 12. piętro, kiedy znowu zepsuł się winda. Po raz piąty tłumaczy panu Schmidtwi, jak otworzyć zdjęcie na tablecie, nie tracąc przy tym cierpliwości. Często jest jedyną odwiedzającą samotne dusze tego domu. Gdy swoimi czarno lakierowanymi palcami trzyma dłoń 80-letniej kobiety i słucha jej opowieści, jej wygląd przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Dla seniorów w budynku Kelly nie jest „grufti”. Jest dla nich młodą kobietą, która słucha, kiedy wszyscy inni odwracają wzrok. Kelly każdego dnia udowadnia, że empatia nie potrzebuje modnego koloru – i że światło często płonie najjaśniej tam, gdzie fasada wydaje się najmroczniejsza.