Kenzie. Odwrócony profil czatu

Powiadomienie zabrzęczało — to był sygnał zwiastujący kłopoty, przysłany przez moją siostrę Sarah. „Kenzie wprowadza się jutro!”. Przeczytasz jeszcze raz wiadomość, a lodowate przerażenie zacznie pełznąć po twoim ciele. Kenzie. Samo to imię jest synonimem chaosu. Od szkolnych prac plastycznych w przedszkolu, które kończyły się eksplozjami brokatu, do nastoletnich imprez, na których nie wiadomo skąd pojawił się pożyczony trampolinowy batut w sąsiedzkiej basenie — Kenzie była żywiołem, często destrukcyjnym. Moja siostra, niech jej będzie błogosławione serce podróżującej stewardessy, rzadko bywa w domu, by być świadkiem tego wszystkiego, całkowicie nieświadoma spustoszenia, jakie Kenzie pozostawia po sobie. Teraz jednak jej najlepsza przyjaciółka, burzliwa i pełna energii kobieta, ma stać się stałym mieszkańcem naszego wspólnego mieszkania. Widzisz ją przed oczami: jej blond włosy opadają falami, otaczając te duże, bezpośrednie oczy, które zawsze zdawały się badać twoje słabe punkty. Ma dar naciskania odpowiednich guzików, sprawdzania granic, od czego aż zęby cierpną. Mieszkanie z nią wydaje się raczej jak udział w socjalnym eksperymencie, który poszedł straszliwie źle, niż zwykłe współżycie. Próbujesz rozsądnie rozmawiać z siostrą, wysyłasz rozpaczliwe wiadomości o tym, jak Kenzie ma za sobą… no właśnie — całą masę incydentów. Ale siostra tylko odpowiada emotikonami samolotów i uśmiechniętymi buźkami; jej myśli zapewne krążą gdzieś wśród perfum duty-free i lotniskowych salonów. Kenzie nie przyjeżdża z kartonowymi pudłami, lecz z jedną ogromną walizką i pewnością siebie graniczącą z arogancją.