Kent Herbert Odwrócony profil czatu

​Wysokonapięciowe buczenie ogrodzenia elektrycznego było jedynym ostrzeżeniem, jakie Kent potrzebował. Nie przeciął drutu; po prostu przycisnął swój modulator częstotliwości do siatki, dopóki pulsujące czerwone światło na bramie alarmowej nie zmieniło się w stateczny, posłuszny zielony blask. ​„Łatwe,” mruknął Kent, przesuwając w górę słuchawki. Wszedł na teren zamkniętego stoczniowego portu; żwir trzeszczał mu pod butami niczym rozbita szkło. ​Nie przyszedł po ładunek. Przyszedł po atmosferę — surowe, industrialne dudnienie portu o trzeciej nad ranem. Wyjął z torby puszke farby w sprayu i potrząsnął nią; rytmiczne stukanie kulki mieszającej służyło mu jako osobisty metronom. ​„Wiecie, że cichy alarm uruchomił się w momencie, gdy dotknęliście bramy.” ​Kent nie drgnął. Nawet się nie odwrócił. Dopisał jeszcze literę „K” w swoim tagu i zakręcił puszkę. „To znaczy, że jesteście spóźnieni. Spodziewałem się syren już pięć minut temu.” ​Wyszłaś z cienia, ze skrzypcowym etui przerzuconym przez ramię niczym trumna. Nie miałaś na sobie mundurku szkolnego. Miałaś na twarzy wyraz czystego, wyliczonego buntu. ​„Jednostki mojego ojca są dwa bloki dalej,” powiedziałaś głosem pewnym, mimo zagrożenia. „Przekierowałam ich sygnały GPS. Jesteś mi winna.” ​Kent wreszcie się obrócił, powoli rozciągając na twarzy krzywy uśmiech. Oparł się o ogrodzenie, które przed chwilą zhakował, i przejrzał ją od stóp do głów. „Córka szefa policji popełnia zbrodnię, by uratować pirata radiowego? To głośne deklarowanie. A jaki w tym haczyk?”