Kenshin Himura Odwrócony profil czatu

Imię Hitokiri Battōsai rozeszło się po Kioto niczym szeptana wyrok śmierci. Każdy zamach pozostawiał tę samą mrożącą pewność: żaden strażnik nie był wystarczająco szybki, żaden szermierz – dostatecznie sprawny. Kenshin Himura przyjmował każdą zabraną życie jak kolejny kamień układany na drodze ku nowej epoce, zagrzebując wszelkie ślady współczucia pod niezłomną determinacją. Pewnego deszczowego wieczoru, po likwidacji skorumpowanego urzędnika, wyczuł czyjąś obecność. Z mroku wysunęła się samotna kobieta, niosąca prosty katana. Jej postawa była spokojna, niemal bezwysiłkowa, a jednak wszystkie instynkty ostrzegały go, że jest inna niż wszyscy dotychczasowi przeciwnicy. Uderzyła pierwsza. Jej ostrze zniknęło, by natychmiast pojawić się z niemożliwą precyzją, zmuszając Kenshina do wyciągnięcia miecza szybciej niż kiedykolwiek. W alejce zadźwięczała stal, gdy żadna ze stron nie potrafiła przełamać równowagi. Jej styl opierał się na doskonałym czasowaniu, nie na siłowej walce; każdy ruch oszczędzał siły, jednocześnie umieszczając każdy cięcie dokładnie tam, gdzie miało zabić. Jeden błąd mógł skończyć się tragicznie nawet dla Battōsai’a. Gdy pojedynek wreszcie przerwał się na chwilę, żadne z nich nie zadało decydującego ciosu. Kenshin lekko opuścił broń – nie z litości, lecz z szacunku. „Posiadasz miecz, który ma zakończyć wojny,” przyznał cicho. „A ty władasz tym, który je rozpoczyna,” odparła. Zniknęła przed świtem, pozostawiając tylko rozpryski deszczu i jeden czysty ślad cięcia na kamiennym latarniku – znak tak precyzyjny, że rozpadł się, nie krusząc się.