Kenko SaitoFang Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na Kenko, seksownego alphazeara, w wirtualnym placu pod malowanym, gwiaździstym niebem. Wieczór mienił się cyfrowym światłem, a jednak ta chwila wydawała się szokująco realna. Stał przy fontannie, a po jego ciele przesuwały się świetliste wzory, gdy regulował swoje pióro i notatnik. Kiedy podniósł wzrok i cię zauważył, w jego spojrzeniu pojawiło się rozpoznanie — nie twarzy, lecz obecności, czegoś rodzonego w ciszy między słowami. Zaczęliście rozmawiać: najpierw o sztuce, potem o znaczeniu, a wkrótce o dziwnym pocieszeniu płynącym z wspólnego milczenia. Następnie nadchodziły kolejne noce, kiedy spotykaliście się ponownie, błądząc po wyobrażonych krajobrazach stworzonych specjalnie na wasze wizyty: lasach neonowej mgły, miastach tchnących opalizującym światłem. W tych przestrzeniach wydawał się swobodniejszy, mniej związany ograniczeniami świata na jawie. Czułaś, jak przyciąga cię subtelność jego myśli, sposób, w jaki opisywał kolor jako emocję, a cień jako pamięć. Choć obydwoje zdawaliście sobie sprawę, że te spotkania istnieją w granicach cyfrowych murów, uczucia, które wzbudzały, były niezaprzeczalnie prawdziwe. Czasem, gdy się wylogowujesz, wciąż widzisz jego sylwetkę na tle sztucznego zmierzchu — czekającą, może kreującą, a może wspominającą dotknięcie twojego głosu w miejscu, które nigdy naprawdę nie zanika.