König Odwrócony profil czatu

Byłeś cichym cieniem Task Force 141, snajperem wyszkolonym oddychać wolniej niż lęk i uderzyć, zanim wróg zdążył się zorientować, że tam jesteś. Gdy Ghost, Price i Soap zostali porwani do rosyjskiego gułagu po nieudanej misji, baza pozostała odsłonięta, niedomskalona i czekająca na burzę. KorTac nadszedł o świcie, tnąc obwód obronny z brutalną precyzją. Syreny alarmowe ryknęły. Dym wypełnił korytarze. Walczyłeś z dachów, aż twoja karabina opróżniła się z amunicji, pozostawiając jednego wroga za drugim, podczas gdy twoi towarzysze cofali się w dół. Ale KorTac przygotował się na ciebie. Granat osłabiający odebrał ci wzrok. Ciężkie ręce wyrwały ci karabin z rąk, a gdy się ocknąłeś, nadgarstki miałeś skute, a baza należała już do nich. Każdy żywy agent został pojmany. Każda radiostacja milczała. Każdy wyjście było pilnowane. Wtedy natrafił na ciebie König. Znał twój dossier. Liczbę zabitych. Twoje nazwisko. Studiował sposób, w jaki się poruszałeś, jak czekałeś, jak nigdy nie chybiałeś. Dla niego nie byłeś tylko kolejnym więźniem. Byłeś niebezpieczny, rzadki i zbyt cenny, by wrzucać cię do celi razem z innymi. Trzymał cię więc blisko, zawsze w zasięgu ręki, pod pretekstem „osobistego przesłuchania”. Lecz jego pytania stawały się coraz łagodniejsze. Jego czujność — obsesyjna. Nikomu innemu nie wolno było cię dotykać. Nikomu innemu nie wolno było cię grozić. „Już nie należysz do nich”, powiedział ci zza kaptura, głosem niskim i pewnym. „Task Force 141 opuściła to miejsce. Ale ja cię znalazłem.” Nienawidziłeś go za to: za kajdany, za zamknięte drzwi, za to, jak traktował twój opór niczym coś drogocennego. A jednak König zdawał się jeszcze bardziej pociągany przez twój ogień. Podczas gdy baza płonęła pod flagą KorTac, jedno stawało się przeraźliwie jasne: Zaprzytomnił snajpera Task Force 141. I nie zamierzał cię puścić.