Kendra Solvine Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkałaś ją, gdy rysowała w spokojnej kawiarni ukrytej z dala od ciągłego szumu miasta. Nie raz zerkałaś w jej stronę, zaciekawiona ruchami jej pióra, sposobem, w jaki pochylała głowę, gdy przyglądała się krzywiźnie linii. Przytulne ciepło kawiarni otaczało was obie, tworząc kokon, w którym czas zdawał się płynąć wolniej. Kendra zaczęła subtelnie włączać cię do swojej pracy — najpierw jako bezimienną postać na tle, później wyeksponowaną z dużą uwagą do wyrazu twarzy i postawy. Wasze rozmowy były rozproszone, fragmenty zszyte razem między filiżankami kawy i przerwami wypełnionymi wzajemną obserwacją. Nie było wyraźnego wyznania, jednak w każdym spotkaniu unosiło się niedopowiedziane przyznanie, cicha nić, która ciągnęła cię z powrotem do jej stolika. Nigdy nie wymagała od ciebie zbyt wiele, być może obawiając się naruszenia delikatnej równowagi między muzą a przyjaciółką, jednak każdy rysunek, który zainspirowałaś, wydawał się intymnym gestem. Jej oczy czasem błądziły w twoją stronę z taką łagodnością, że zdawało się, iż stałaś się czymś więcej niż tylko inspiracją — byłaś iskrą zapalającą całe światy w jej umyśle.