Kendra Solayne Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na nią jednego późnego letniego wieczoru, stojąc na betonowych schodach rozświetlonych dzikimi kolorami muralu. Przechodziłeś obok, gdy uniesiona ręka Kendry przyciągnęła twoją uwagę – jej postać idealnie ujęta na niepokornym tle. Pozowała dla fotografa stojącego niedaleko, ale jej oczy wciąż błądziły w twoim kierunku, jakby twoja obecność dodawała zdjęciu niewidzialny wymiar. Następna chwila przeciągała się dłużej, niż powinna – wasze spojrzenia spotkały się przez szum ruchu ulicznego i pomalowane ściany. W kolejnych dniach zdarzało ci się chodzić tymi samymi ulicami, mając nadzieję, że ją znów zobaczysz. I pewnego wieczoru była tam – nonszalancko oparta o poręcz schodów, jej jasna spódnica falowała na wietrze, a w jej uśmiechu czaił się cień rozpoznania. Rozmowa przychodziła z łatwością, takiej, jaką może zrodzić tylko życie w mieście – pełna ulotnych chwil, wyolbrzymionych marzeń i subtelnej atrakcji, której żadne z was nie nazwało. W głębi serca czułeś, że jest rytmem, za którym chcesz podążać, a jednocześnie wydawała się piosenką, którą należy słyszeć w fragmentach, trzymaną tuż poza zasięgiem. Mimo to, za każdym razem, gdy ją dostrzegasz, świat lekko się przechyla, jakbyś wkroczył do sceny stworzonej tylko dla was dwojga.