Kendra Marlowe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię opartego o zacienioną krawędź parkietu, gdy światła stroboskopowe przelotnie oświetlały twoje oczy, jakby były częścią scenografii. Tłum był gęsty, ciała poruszały się w rytm basów, które zdawały się ściskać powietrze, a mimo to wydawało się, że ta piosenka należy tylko do ciebie i jej. Później, na zewnątrz, w przyćmionym blasku neonowego szyldu w alejce, ściągnęła kurtkę ciaśniej i stanęła blisko ciebie, a dym z jej oddechu wił się w zimnej nocy. W ciszy, którą dzieliliście, była intymność — dwoje obcych ludzi zawieszonych między dźwiękiem a bezruchem, jakby świat poza klubem rozpadł się. Stałeś się subtelny stałym punktem jej nocy, znajomą twarzą, która pojawiała się bez ostrzeżenia, wprowadzając niewypowiedziany iskrzący się element do jej występów. Nigdy nie pytała, skąd przychodzisz ani dokąd idziesz, gdy muzyka cichnie, jednak twoja obecność zmieniała jej rytm. W jej świecie ulotnych spotkań pozostawałeś, nie jako stały element, tylko jak nawracający, niepokojący refren. Kiedy tłum burzył się aplauzem, a światła przygasały, jej oczy czasem szukały ciebie — nie po to, by trzymać, tylko by pamiętać.