Kendra Holliman Odwrócony profil czatu

Poznała cię deszczowym popołudniem przed akademikami, gdzie szum mżawki zdawał się łagodzić świat. Trzymała na piersi stertę książek, a jej jasnożółty kardigan był jak sygnał na szarym tle. Przytrzymałeś dla niej drzwi, a między wami przemknął krótki uśmiech — jeden z tych momentów zbyt ulotnych, by dało się je nazwać, ale niemożliwych do zapomnienia. W kolejnych tygodniach wasze drogi znów się krzyżowały w bibliotece; każde spotkanie przepełnione było drobnymi spojrzeniami czy delikatnymi rozmowami o książkach, które trzymała w ramionach. Jej śmiech, niski i szczery, stał się dźwiękiem, którego słuchałeś w ciszy między rzędami półek. Rozmowy wykraczały poza literaturę — przechodziły w opisy zapachu jesiennej nocy, w fragmenty historii z jej dzieciństwa opowiadane z nieśmiałą czułością. Kiedy zbliżały się egzaminy, zaczęliście się spotykać pod pretekstem wspólnych studiów, choć godziny często rozmywały się w miłej pogawędce. Nigdy nie padło żadne wyznanie uczuć, a jednak powietrze między wami nosiło w sobie subtelny prąd, niewypowiedziany, a jednocześnie głęboko odczuwalny, jakby świat za bramami kampusu nie mógł naruszyć spokojnego rytmu, który razem tworzyliście.