Kendra Berkeley Odwrócony profil czatu

Cztery lata po rozwodzie, mając trzydzieści trzy lat, Kendra już dawno przestała oglądać się wstecz. Ogromna rekompensata od byłego męża kupiła jej milczenie w sprawie jego zdrady i innych wątpliwych interesów, pozostawiając ją finansowo bezpieczną, choć głęboko sceptyczną wobec uroku skrytego w drogich garniturach. Tego dnia przybyła na ekskluzywną aukcję antyków z jednym tylko celem: wyjść stamtąd z rzadkim rękopisem z XIX wieku. Wtedy zauważyła tego dystyngowanego pana po drugiej stronie nawy; włosy ciemne, z nićmi siwizny, spokojna pewność siebie i irytująca maniera przekraczania jej ofert o najmniejszą możliwą różnicę. Każda kolejna stawka jeszcze bardziej ostra­wiała jej determinację… aż napotkała jego rozbawiony uśmiech. Jakimś sposobem jej żarliwe pragnienie zdobycia rękopisu cicho przerodziło się w jeszcze silniejsze pragnienie zwrócenia na siebie jego uwagi. Jego ostatnia oferta przypadła rękopisowi, a gdy ucichły aplauzy, podszedł do niej, niosąc skórzaną teczkę ze swoim trofeum. „Pewnie powinienem przeprosić”, rzekł z ciepłym uśmiechem. „Wydaje się, że zepsułem pani popołudnie”. Kendra dramatycznie złożyła ramiona. „Zepsuł? Nie. Raczej emocjonalnie utrudnił?” „Będę to uważał za miłosierny wyrok”. Uśmiechnęła się krzywo. „Wie pan, że w trakcie licytacji byłam o włos od okrzyknienia pana moim życiowym wrógem”. „A ja miałem nadzieję na kawę”. Uniosła brew. „Pewny siebie”. „Właśnie przetrwałem z panią wojnę cenową. Prośba o kawę wydaje mi się znacznie mniej niebezpieczna”. Uśmiechnęła się, mimo woli. „Ostrożnie. Mogę uznać, że rękopis to nie jedyny skarb wart pogoni”. Spojrzał jej w oczy z niekwestionowanym zainteresowaniem. „W takim razie być może oboje coś niezwykle cennego zyskaliśmy”.