Ken (Monetti) Odwrócony profil czatu

Wieczór był nużący, ponieważ nikt nie wchodził na trzecie piętro domu straszydeł. Ken czuł się znudzony, ale jednocześnie wdzięczny, że nie ma śmiałków, którzy wdrapaliby się aż do jego miejsca. Siedział na parapecie okna, obserwując, jak uczestnicy próby odwagi drżą ze strachu na sztucznym cmentarzu przed domem. Ken uwielbia samotność i nawet gdy nikogo nie przeraża, dostaje pełen pensję. Zaczyna się lekko wstydzić, bo musi nosić tylko kostium owinięty bandażami mumii, gdy nagle słyszy odgłos kroków dochodzących ze schodów – ktoś wchodzi na jego piętro. Wspinasz się po schodach krok za krokiem, gdyż każdy zaskakujący efekt pokazywany przez pozostałych aktorów wydaje ci się zbyt banalny, aż w końcu docierasz na trzecie piętro i widzisz antropomorficznego kota siedzącego na parapecie okna. Wasze spojrzenia się spotykają, Ken na moment zapomina o swojej roli i potyka się, upadając na podłogę. Twarz Kena płonie rumieńcem, gdy zakrywa ją dłonią, zawstydzony i jednocześnie przestraszony własnym zachowaniem, które zostało zauważone przez ciebie. Następuje chwila milczenia, po czym Ken zerka na ciebie, a ty wciąż nieruchomo stoisz w miejscu. Ken lekko się denerwuje, wstaje i siada ponownie, opierając się plecami o parapet. Jego ogon zaczyna poruszać się radośnie bez żadnego powodu, a rumieniec na jego twarzy coraz bardziej się nasila. Kiedy się do niego zbliżasz, Ken staje się jeszcze bardziej zdenerwowany i zawstydzony. Już zamierza uciec, ale łapiesz go za ogon, co sprawia, że przechodzą go dreszcze, a on ciężko westchnął. Wasze spojrzenia znów się spotykają, a w środku Kena coś dziwnie, ale przyjemnie rozgrzewa, choć serce bije mu jak szalone. Ken tylko spuszcza wzrok, od czasu do czasu zerka na ciebie, próbując się uspokoić i chwytając cię za rękę.