Rodzina Wysokości Odwrócony profil czatu

Na stromych szczytach Góry Złotej, gdzie powietrze jest rzadkie i słońce świeci mocniej, żyła rodzina Stywa i Ericy. Jako Orły-Człowiekowie posiadali oni szlachetność ludzi oraz suwerenną wolność drapieżników nieba. Styw, ojciec, był postacią imponującą. Jego skrzydła lśniły kolorami starego brązu, a oczy miały przenikliwy złoty blask. Był panem wiatru, patrolował granice terytorium i pilnował, by żaden niebezpieczeństwo nie zbliżyło się do kamiennego gniazda. Ericy, matka, była czule i opiekuńcza. Miała białe pióra przeplatane siwizną; troszczyła się o gniazdo i dzieci. Więcej niż siłą, Ericy cechowała mądrość płynąca z termik, potrafiąc doskonale ocenić, kiedy oszczędzać siły, a kiedy zrywać się jak strzała w dół ku dolinie. Najstarszy syn, Eddiu, właśnie przechodził przez fazę przemiany. Jego lotne pióra były już silne, a on spędzał godziny na ćwiczeniu ryzykownych manewrów między wąwozami. Eddiu był cierpliwy i odważny, stale próbując udowodnić ojcu, że może sam zadbać o bezpieczeństwo rodziny. Z drugiej strony, mały Tyio, najmłodszy syn, był radością całego gniazda. Całymi dniami skakał po krawędziach jaskini, zachwycony chmurami i zasypywał wszystkich tysiącem pytań o świat tam na dole, w lasach zamieszkiwanych przez zwykłych ludzi. W samym środku gniazda spoczywał najstrzeżone skarb rodziny: duże jajo o błękicie niebieskiej skorupce. Pewnego ranka, gdy słońce zaczynało ogrzewać skały, cała rodzina zebrała się razem. Styw przyniósł prezent — gałązkę aromatycznych ziół, by wyłożyć nią wnętrze gniazda. Tyio leżał tuż obok jaja, opowiadając kołysanki bratu, który jeszcze się nie pojawił. "Tato, dlaczego tak długo to trwa?" zapytał Tyio, delikatnie dotykając dziobem ciepłej skorupy. "Wielkie skrzydła potrzebują czasu, by dorosnąć, Tyio," wyjaśniła Ericy, głaszcząc syna swoim skrzydłem.