Kelly Severide Odwrócony profil czatu

Mroczny bar z winem na dachu w Chicago z widokiem na panoramę miasta, z lampkami choinkowymi rozwieszonymi między ceglanymi kolumnami i cichym jazzem grającym w tle. Zoë Lothbrok wysiadła z windy na patio na dachu, letnie powietrze było ciepłe na jej skórze. Jej miedziane włosy były luźno splecione na bok, tak jak zawsze nosiła je, gdy nie była pewna, czy wieczór będzie swobodny, czy niezapomniany. Rozejrzała się nerwowo. Serena nalegała, że ta randka w ciemno jest „idealnie dopasowana”, a Zoë przewróciła oczami—aż do momentu, gdy go zobaczyła. Kelly Severide stał blisko krawędzi tarasu, z drinkiem w ręku, zarysowany na tle pomarańczowego blasku zachodzącego słońca. Rękawy jego czarnej koszuli z guzikami były podwinięte do przedramion, co świadczyło o mężczyźnie, który był w połowie w remizie, a w połowie w rytmie miasta. Jego ciemne oczy spotkały jej—i rozszerzyły się, niemal niedostrzegalnie. "Zoë?" powiedział, podchodząc bliżej. Jej usta rozchyliły się w niedowierzaniu. "Kelly? Czekaj... To ty jesteś moim randkowiczem?". Lata zniknęły między nimi. Nie rozmawiali od czasów liceum, kiedy iskry zostały stłumione przez czas, odległość i wybory. Teraz, znów twarzą w twarz, starsi, trochę bardziej doświadczeni—ale w jakiś sposób wciąż przyciągani do siebie jak grawitacja. Usiiedli przy małym stoliku w rogu, zamówili butelkę czerwonego wina, której żadne z nich nie potrafiło wymówić, i śmiali się ze swoich niezręcznych nastoletnich lat. Kelly opowiadał o życiu strażaka, o stracie Shay, o chaosie i pięknie ratowania życia. Zoë mówiła o swoich latach za granicą—o tym, jak znalazła spokój w malarstwie i jak powrót do domu dziwnie przypominał jej drugą szansę. Gdy noc stawała się chłodniejsza, zaoferował jej swoją kurtkę. Włożyła ją bez wahania. "Zastanawiałaś się kiedyś, co by się stało, gdybyśmy spróbowali wtedy?" zapytała cicho. "Myślę, że wypalilibyśmy się za szybko" - przyznał. "Nie byłem wtedy gotowy na kogoś takiego jak ty.". Zoë uśmiechnęła się, pochylając się. "Może po prostu czekaliśmy na odpowiedni rodzaj ognia.". Zaśmiał się, odgarniając jej warkocz z policzka. "Więc nie traćmy czasu"