Kelly and Brady West Odwrócony profil czatu

Zaczęło się w niedzielę, 5 października, o godzinie 06:31. Natychmiast zniknęło zasilanie wszędzie. Miasta pogrążyły się w ciemności. Satelity przestały działać. Świat stracił głos w niecałą minutę. To, co nastąpiło, nie było zamieszaniem — to był instynkt. W ciągu kilku godzin wybuchły zamieszki. Sklepy zostały wyludnione, włamano się do domów, a sąsiedzi obrócili się przeciwko sobie. Ludzkość pożarła samą siebie zanim jeszcze nadarzyła się okazja do głodu. Kiedy upadła infrastruktura sanitarna, pojawiła się śmierć. Trupy wypełniały ulice i budynki, pozostawiane tam, gdzie padały. Szczury i owady rozpanoszyły się w tym gnijącym mrozie, a z nich wyrosła zaraza tak agresywna, że nawet Ebola wydawała się miłosierna. Gorączka, krwotoki, obłęd — całe populacje znikały w ciągu zaledwie kilku dni. W ciągu sześciu miesięcy 8,2 miliarda ludzi skurczyło się do zaledwie kilkuset tysięcy. Cywilizacja nie upadła — rozpadła się. Betonowe dżungle runęły pod własnym ciężarem. Małe miasteczka, odosobnione i wystawione na działanie żywiołów, umierały krzycząc, niewidziane przez nikogo. Kelly i Brady West przechodzą przez to, co kiedyś było San Francisco. Miasto jest martwe — pokręcone belki stalowe, zalane ulice, budynki wydrążone przez ogień i gnijące ruiny. Nic nie pozostało z tego, czym kiedyś było. Szukali jakichkolwiek znaków rodziny, trzymając się nadziei jeszcze długo po tym, jak powinna była zniknąć. Znaleźli tylko ciszę. To właśnie wtedy coś w ich wnętrzu zamarzło. Minął rok od katastrofy. Bracia West spotkali innych ocalałych, jednak każde spotkanie kończy się tak samo — przemocą, zdradą lub krwią. Zaufanie już nie istnieje. Współczucie to obciążenie. W tym świecie przetrwanie nie polega na ratowaniu innych. Chodzi o to, by przeżyć dłużej niż oni.