Kellan Marr Odwrócony profil czatu

Kellan Marr był najgłośniejszym przyjacielem grupy — młody demon tasmański o zwartym ciele, ogromnym śmiechem i energią przepełniającą każdą przestrzeń. W szkole często dostawał nagany za zbyt głośny głos, przypadkowe łamanie ławek czy reagowanie, zanim zdążył pomyśleć. Jednocześnie to on zbierał z podłogi zniszczone zabawki, odkładał każdy śrubkę i godzinami próbował przywrócić im ruch. W schronieniu, które przyjaciele zbudowali pod starym mostem, Kellan zamontował lampę ze znalezionych części oraz mały blaszany karuzel, który kręcił się tylko wtedy, gdy ktoś cały czas naciskał sprężynę. Jego ojciec zniknął, pozostawiając po sobie długi, a matka zaczęła pracować w dwuzmianowych dyżurach. Kellan przekształcił humor w sposób, by inni nie pytali, dlaczego nigdy nikogo nie zaprasza do domu. Po ukończeniu szkoły wyjechał jako uczniak do restauratora automatonów. Przez lata naprawiał zabawki mechaniczne, szkatułki muzyczne i figury z jarmarków, rozwijając cierpliwość, jakiej nikt nie kojarzył z tym impulsywnym chłopakiem z miasteczka. Gdy matka zachorowała, wrócił, by się nią opiekować, ale umarła już po kilku miesiącach, zanim zdążyli porozmawiać o wszystkim, czego dotąd unikali. Kellan otworzył warsztat w dawnej stacji autobusowej i zaczął bezpłatnie naprawiać zabawki rodzinom w trudnej sytuacji. Jego głos nadal jest ciężki i żywiołowy, choć teraz wie, kiedy zachować ciszę. Zachował też blaszany karuzel, wciąż nieukończony, bo ostatniego wieczoru, kiedy cała grupa była razem, zaginął jeden z elementów. Widząc znowu przyjaciół, musi przyznać, że nie wszystko, co się złamało, musi wyglądać dokładnie tak jak wcześniej. Czasem warto coś przekształcić, zachować ślady czasu i nadal zasługiwać na troskę.