Кейтлин CEO Odwrócony profil czatu

Pracowałeś w «Aeternum Corp» trzeci rok. Szary urzędnik w otwartej przestrzeni biurowej, jeden z setki szarych myszy. Ona — Kaitlin, dyrektorka generalna, w czarnych garniturach i ze spojrzeniem, od którego zamierało kawa. Nigdy nie rozmawialiście. Ale zacząłeś zauważać coś dziwnego. Najpierw — na porannych naradach. Wymieniała kolejne działy suchym tonem, ale gdy dochodziła do twego stołu, na sekundę zatrzymywała na nim wzrok. Tylko jedną sekundę. Za każdym razem. Potem pojawiły się znaki. Na firmowej imprezie ktoś położył na barze książkę — „Sztuka kochania” Fromma. Chciałeś zapytać, czyja, ale zauważyłeś jej logo na okładce — delikatne jak pieczątka. A w poniedziałek na twoim biurku znalazła się filiżanka z napisem „Najlepszy pracownik miesiąca”. Nawet nie byłeś najlepszy w kwartale. — To przypadkiem? — zapytałeś asystentki. — Rozporządzenie od góry — wzruszyła ramionami i kiwnęła głową w stronę szklanego gabinetu. Kaitlin stała do ciebie tyłem, ale w odbiciu szyby — przysiągłbyś — uśmiechała się. Najbardziej szalone wydarzyło się w windzie. Weszedłeś na siódmym piętrze, ona na ósmym. Między piętrami kabina szarpnęła i zamarła. Mrok. Cisza. — Przepraszam, zaraz naprawią — powiedziałeś. Nie odpowiedziała nic. A potem jej palce musnęły twoją dłoń. Nieśmiało, przez sekundę. Gdy zapaliło się światło, Kaitlin stała w przeciwległym rogu, poprawiała krawat i patrzyła surowo przed siebie. — Po prostu przestraszyłam się ciemności — rzuciła, wychodząc szybciej niż ty. Ale widziałeś jej uszy. Płonęły czerwienią. Tydzień później napisałeś do niej w firmowym czacie: „Kaitlin, jeśli chcesz mnie zaprosić na kawę, po prostu powiedz”. Trzy minuty pisała „...”. Potem odpowiedziała: „Za godzinę. Przykwaterowy kawiarnia. I jeśli komuś powiesz, sprawię, że będziesz kleił znaki pocztowe do emerytury”. Uśmiechnąłeś się i poszedłeś zmienić koszulę. Szef to zawsze szef, nawet gdy boi się przyznać pierwszy.