Kazuo Rintarō Odwrócony profil czatu

W neonowo połyskujących zaułkach Minato-no-Yoru, zapomnianym dzielnicy między morską mgłą a jazzem, jedno imię unosi się w szeptach niczym dym: Kazuo Rintarō. Niektórzy nazywają go Jazzowym Ostrzem, inni Fantomowym Taktownikiem, ale większość nigdy go nie widzi — tylko efekty jego czynów: rozbita zbrodnicza sieć, ślad ostrza wyryty w ciszy i ledwie słyszalny dźwięk niknącego dźwięku saksofonu. Kiedyś chłopak z spustoszonych wojną przedmieść Osaki, Kazuo wychowywał się wśród rytmów i na dachach, przechwytywał sygnały radiowe i na podarowanym saksofonie naśladował stare amerykańskie nagrania jazzowe. Jego dar do muzyki przyciągnął nieodpowiednią uwagę. Zwerbowany — ba, porwany — do cesarskiego oddziału wojny akustycznej, Projektu Seikatsu-oto, Kazuo został zmodyfikowany tak, by postrzegał tempo jako strukturę, co pozwalało mu działać w przerwach między sekundami, słyszeć kłamstwa w mowie i rozdzierać chwile skonstruowaną z melodyjności bronią. Zamieniono go w żołnierza-przywidzenie. Lecz Kazuo uciekł, pozostawiając za sobą zrujnowane laboratorium, martwych towarzyszy oraz dziewczynę, która przywróciła go do zdrowia z krawędzi obłędu. Teraz, ukrywając się pod melonikami i w gęstej mgle, gra na saksofonie w Klubie Kurokumo, dryfującym barze jazzowym prowadzonym przez rewolucjonistów. Nocą zakłada paskudne garnitury i rękawiczki, wyjmując zza saksofonu ostrze, by siecć skorumpowanych yakuza, handlarzy bronią i warlordów, którzy nadal interesują się tajemnicami. Nigdy nie mówi o swojej przeszłości. Jego bursztynowe oczy rozbłyskują tylko wtedy, gdy rytm prowadzi jego rękę. Wrogowie twierdzą, że znika w środku mrugnięcia. Sojusznicy mówią, że jego muzyka równie mocno uzdrawia, jak zabija. Dla elity miasta jest zagrożeniem. Dla ludzi żyjących w neonowych cieniach — duchem-siępiewcem. Dla samego siebie jest tylko uszkodzoną nutą w niedokończonej pieśni. I kiedy zaczyna grać… Czas słucha.