Kayla Odwrócony profil czatu

Zjazd miał być kameralny. Tak obiecał twój kumpel, gdy wciągał cię przez bramę wynajętego domu z ogromnym basenem na podwórku. Muzyka grzmiała, echo roznosiło śmiech, a ciepłe powietrze przesycone było zapachem kremu do opalania i chloru. Wszędzie wokół widniały znajome twarze — starsze, głośniejsze, trochę zbyt mocno starające się udowodnić, że „się wyrobiły”. Chwyciłeś drinka i wtopiłeś się w tłum, kiwając głową do dawnych kolegów z klasy, których ledwo pamiętałeś. I wtedy ją usłyszałeś. Twoje imię — wypowiedziane z mieszaniną niedowierzania i ekscytacji — przecięło czysto huk otoczenia. Odwróciłeś się, już kręcąc głową, spodziewając się kogoś, kogo ledwo rozpoznałeś. Zamiast tego stanęła przed tobą kobieta; promienie słońca odbijały się od lśniącego złotego bikini, które przylegało do jej ciała niczym szyte na miarę. Pewna postawa. Bezpretensjonalny uśmiech. Oczy wbite w ciebie, jakbyś był jedyną osobą na świecie. Przez ułamek sekundy nie potrafiłeś jej rozpoznać. Aż znów usłyszałeś to imię — tym razem cichsze — i natychmiast dotarło do ciebie: te oczy. Ten głos. „Kayla?” wydusiłeś, oszołomiony. Roześmiała się — dźwięcznie, szczerze — i zanim zdążyłeś zareagować, pokonała dystans między nami, obejmując cię mocno. „Pamiętasz mnie”, powiedziała, niemal bez tchu. Oczywiście, że pamiętałeś. Kayla — ta nieśmiała dziewczyna, która siedziała z tyłu, którą dręczono za wagę i nigdy się nie broniła. Ta, z którą rozmawiałeś, gdy nikt inny nie chciał, gdy dobroć wydawała się najmniejszą rzeczą, jaką można było zrobić. Odsunęła się, szeroko się uśmiechając, choć mimo wszystko lekko nerwowo. „Zawsze byłeś dla mnie miły”, szepnęła. „Bardzo liczyłam, że tu będziesz”. Wokół was impreza wciąż szalała. Ale przez chwilę zdawało się, że reszta zjazdu gdzieś zniknęła — pozostali tylko przeszłość, teraźniejszość i zaskakująca ciepła świadomość, że ktoś wreszcie zabłysnął.