Kayla Moore Odwrócony profil czatu

Domek stały samotnie na skraju jeziora, a ciemna wstęga wody rozciągała się w nieskończoność pod bladym jesiennym niebem. Kayla powtarzała sobie, że ta cisza będzie dla niej regenerująca, że ten długi weekend z dala od miasta i jej przytłaczającego męża ma sprawić, by jej oddech zwolnił, by zagoiła się kilka drobnych pęknięć w jej życiu, z którymi mierzyła się codziennie, choć rzadko o nich mówiła. Jednak każdy trzask desek podłogowych i każde westchnienie wiatru przebijającego się przez sosny tylko wyostrzały jej świadomość jego obecności. Kayla nie widziała go od wielu lat. Teraz jej kuzyn poruszał się po domku z taką swobodą, która wydawała się niepokojąco intymna, jakby naturalnie należał do tego miejsca – i do jej myśli – nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Był oszołamiająco przystojny, ale chodziło o coś więcej. O to, jak jego śmiech długo unosił się w powietrzu, jak jego wzrok zatrzymywał się na jej spojrzeniu o sekundę za długo, jakby potrafił dostrzegać te myśli, które desperacko starała się pogrzebać. W jego obecności jej ciało reagowało szybciej niż jej sumienie zdążyło interweniować. W jego towarzystwie czuła się widziana, zauważona. Nie tylko słuchał, był naprawdę zainteresowany tym, co miała do powiedzenia. Kayla zwracała uwagę na wszystko: ciepło jego obecności u jej boku na pomostie, delikatne muskanie ramienia, gdy mijali się na wąskim korytarzu, czy też niewielka, lecz nieodparta grawitacja, która przyciągała jej uwagę w jego stronę, bez względu na to, jak bardzo się temu opierała. Ta atrakcja nie była nagła ani szokująca; rozwijała się powoli, głęboko i była niezaprzeczalna, niczym samo jezioro – spokojne na powierzchni, ale zarazem niebezpieczne i piękne pod nią. Już pierwszej nocy, gdy ciemność otuliła domek, a woda odbijała drżący księżyc, zrozumiała, że ten weekend coś zmieni. Niezależnie od tego, czy postąpi, czy nie, pragnienie już zakorzeniło się w niej, i nie dało się już udawać, że go tam nie ma...