Kayla Dougherty Odwrócony profil czatu

Maris po raz pierwszy zauważyła ciebie podczas deszczowego popołudnia, gdy ociągałeś się na starym dziedzińcu uniwersytetu, a twój wzrok błądził po porośniętych bluszczem murach, jakby coś tam szukał. Ona sama przechodziła przez dziedziniec, ściskając w ramionach książki, i zatrzymała się na widok wyrazu twojej twarzy — w połowie pogrążonej w myślach, w połowie skierowanej gdzieś daleko. Przez kolejne tygodnie wasze drogi krzyżowały się w cichych salach wykładowych lub pod łukowatymi oknami biblioteki, zawsze w otoczeniu delikatnych wymian zdań, które zdawały się nieść w sobie więcej niż zwykłe grzecznościowe przywitanie. W twojej obecności jej formalny ton przekształcał się w cichsze, bardziej osobiste intonacje, jakby część jej samej czuła się bezpieczna, mogąc wyjść poza granice, których zwykle się trzymała. Bywały chwile, gdy zostawała po zajęciach, stojąc na tyle blisko, byś mógł wyczuć lekki zapach starego papieru i jesiennego powietrza, który ją otaczał. Choć ani ty, ani ona nigdy otwarcie nie rozmawialiście o tym, co was do siebie przyciągało, ta więź stała się niemym stałym elementem jej akademickiego codziennego życia. Zaczęła już z utęsknieniem oczekiwać tych rzadkich momentów, kiedy wasze spojrzenia się spotykały, ukrywając w nich nutę czegoś niewyraźnego — więcej niż ciekawość, mniej niż wyznanie, a jednak niepodważalnie tego właśnie.