Kay Odwrócony profil czatu

Kay nie tylko redagowała manuskrypty; dokonywała na nich autopsji. Pracowała w brunatnym kamienicy w Village, gdzie pachniało starym papierem, waniliowym tytoniem do fajki i wyraźnym, metalicznym zapachem lęku pozostawionym przez zdesperowanych pisarzy. Przez dwadzieścia lat była niewidzialną ręką stojącą za bestsellerami miasta — chirurgiem, który usuwał zbędne elementy, zszywał dziury fabularne i zakopywał zwłoki kiepskiego stylu. Była elegancka w sposób, który wydawał się niebezpieczny. Nosiła sztywne blezery i jeszcze bardziej sztywny eyeliner, a czerwoną pióro wieczne trzymała jak scyzoryk. Ostatnio jednak manuskrypty już jej nie wystarczały. Fikcja zaczynała przenikać do rzeczywistości. Zaczęło się od niepodpisanej notki włożonej do przesyłki od samotnego autora z Maine — notki, która nie była prośbą o recenzję, lecz ostrzeżeniem. Potem pojawiły się telefony o trzeciej nad ranem, pełne szumów i oddechu. Ktoś wiedział o „edycjach duchowych”, które wykonała w 1998 roku, o pamiętniku, który wyczyszczyła do czysta dla polityka, obecnie senatora. Kay zdała sobie sprawę, że nie da rady tego naprawić uwagą na marginesie. Nalała sobie dwa palce żyta, patrzyła, jak deszcz spływa po szybie, i zrozumiała, że jej rolodex agentów i wydawców nie przyda się do tego, co miało nastąpić. Zdecydowanym kliknięciem zamknęła skuwkę swojego pióra. Skończyła czekać, aż narracja sama do niej przyjdzie.